بعد ديدارت تو مثل راز پاييزی و من رنگ زمستانم

چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمی دانم

تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زيبايی

و من در پيش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دريای ترينی آبی و آرام و بی پايان

 و من موج گرفتاری اسير دست طوفانم

تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف 

و من در آرزوی قطره های پک بارانم

  نمی دانم چه بايد کرد با اين روح آشفته 

به فريادم برس ای عشق من امشب پريشانم 

تو دنيای منی بی انتها و ساکت و سرشار

 و من تنها در اين دنيای دور از غصه مهمانم

تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم

و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم 

تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر

و من هم يک کبوتر تشنه باران درمانم 

بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من 

ببين با تو چه رويايی ست رنگ شوق چشمانم

 شبی يک شاخه نيلوفر به دست آبيت دادم 

هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم

 تو فکر خواب گلهايی که يک شب باد ويران کرد

و من خواب تو را می بينم و لبخند پنهانم

تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گيرد

و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حيرانم

تو می آيی و من گل می دهم در سايه چشمت 

و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم

تو مثل چشمه اشکی که از يک ابر می بارد

 و من تنها ترين نيلوفر رو به گلستانم

شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده 

و شايد يک مه کمرنگ از شعری که می خوانم

تمام آرزوهايم زمانی سبز می گردد

که تو يک شب بگويی دوستم داری تو می دانم 

غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست

 و من امشب قسم خوردم تو را هرگز نرنجانم

به جان هر چه عاشق توی اين دنيای پر غوغاست

 قدم بگذار روی کوچه های قلب ويرانم

بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد 

دعا کن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم